Լ-Թիրոքսին

Ֆարմակոդինամիկա Դեղամիջոցի L-Тироксин 50 Берлин-Хеми գործող նյութը левотироксин натрия-ն սինթետիկ ձախ պտտվող իզոմեր է թիրոքսինի, որը իր գործողությամբ նույնական է բնական թիրեոիդ հորմոնին, սինթեզվող մարդու վահանաձև գեղձի կողմից: Մարդու օրգանիզմի համար չկան տարբերություններ էնդոգեն և էկզոգեն левотирокսինների միջև: Լյարդում և երիկամներում մասնակի վերածվելուց հետո տրիյոդթիրոնինի (Т3) և օրգանիզմի բջիջներ անցնելուց հետո, левотирокսին натрия-ն ազդեցություն է ունենում հյուսվածքների զարգացման և աճի, նյութափոխանակության վրա: Փոքր դոզաներում ունի անաբոլիկ գործողություն սպիտակուցային և ճարպային նյութափոխանակությունների վրա: Միջին օրական դոզաներում խթանում է աճը և զարգացումը, բարձրացնում է հյուսվածքների թթվածնի պահանջարկը, խթանում է սպիտակուցների, ճարպերի և ածխաջրերի մետաբոլիզմը, բարձրացնում է սրտանոթային համակարգի և կենտրոնական նյարդային համակարգի ֆունկցիոնալ ակտիվությունը: Մեծ դոզաներում левотирокսին натрия-ն ճնշում է թիրոտրոպին-ռիլիզինգ հորմոնի հիպոթալամուսի և թիրեոտրոպ հորմոնի (ТТГ) հիպոֆիզի արտադրությունը: Թերապևտիկ էֆեկտը նկատվում է 7-12 օր անց դեղամիջոցի օգտագործման սկզբից, նույն ժամանակահատվածում պահպանվում է դեղամիջոցի գործողությունը դրա չեղարկումից հետո: Կլինիկական էֆեկտը հիպոթիրեոզի դեպքում դրսևորվում է 3-5 օրվա ընթացքում: Դիֆուզ էուտիրեոիդ զոբի դրսևորումները նվազում են կամ անհետանում են 3-6 ամսվա ընթացքում դեղամիջոցի օգտագործման: Ֆարմակոկինետիկա Աբսորբցիա Բերանի ընդունման ժամանակ левотирокսին натрия-ն ներծծվում է հիմնականում բարակ աղիքի վերին հատվածում: Ներծծվում է ընդունված դոզայի մինչև 80%-ը левотирокսին натрия-ի: Սննդի ընդունումը նվազեցնում է левотирокսին натрия-ի ներծծվողականությունը: Լևոտիրոքսին նատրիումի առավելագույն կոնցենտրացիայի հասնելու ժամանակը (ТСmax) արյան պլազմայում բերանի ընդունումից հետո մեկանգամյա դոզայի կազմում է մոտավորապես 5-6 ժամ: Բաշխում Հաշվարկային բաշխման ծավալը կազմում է 10-12 լ: Ներծծումից հետո ավելի քան 99% левотирокսին натрия-ի կապվում է արյան պլազմայի սպիտակուցների հետ (թիրոքսին-կապող գլոբուլին, թիրոքսին-կապող պրեալբումին և ալբումին): Մետաբոլիզմ Մոնոդեյոդացման գործընթացին տարբեր հյուսվածքներում ենթարկվում է մոտավորապես 80% левотирокսին натрия-ի Т3-ի և ոչ ակտիվ մետաբոլիտների ձևավորմամբ: Թիրեոիդ հորմոնները մետաբոլիզացվում են հիմնականում լյարդում, երիկամներում, գլխուղեղում և մկաններում: Չնչին քանակությամբ левотирокսին натрия-ն ենթարկվում է դեզամինացման և դեկարբոքսիլացման, ինչպես նաև կոնյուգացման ծծմբային և գլյուկուրոնաթթուների հետ (լյարդում): Արտազատում Մետաբոլիկ կլիրենսը левотирокսին натрия-ի կազմում է մոտավորապես 1,2 լ արյան պլազմայի օրական: Մետաբոլիտները արտազատվում են երիկամներով և աղիների միջոցով: Լևոտիրոքսին նատրիումի կիսատարրալուծման ժամանակահատվածը կազմում է 7 օր: Թիրեոտոքսիկոզի դեպքում կիսատարրալուծման ժամանակահատվածը կրճատվում է մինչև 3-4 օր, իսկ հիպոթիրեոզի դեպքում երկարացվում է մինչև 9-10 օր: Երիկամային անբավարարություն Երիկամային անբավարարությամբ հիվանդների մոտ левотирокսին натрия-ն չի արտազատվում օրգանիզմից հեմոդիալիզի կամ հեմոպերֆուզիայի միջոցով սպիտակուցների հետ ամուր կապի պատճառով:

Գործող  նյութ՝ левотироксин натрия - 0,025 мг. Օժանդակ նյութեր՝ կալցիումի հիդրոֆոսֆատի դիհիդրատ, միկրոբյուրեղային ցելյուլոզա, կարբօքսիմեթիլօսլայի նատրիում (տիպ Ա), դեքստրին, երկարաշղթա մասնակի գլիցերիդներ:

Հիպոթիրեոզ (վահանաձև գեղձի հիպոֆունկցիա) ցանկացած գենեզի՝ առաջնային և երկրորդային հիպոթիրեոզներ, ստրումայի վիրահատություններից հետո, որպես ռադիոակտիվ յոդով թերապիայի արդյունք (որպես փոխարինող թերապիա): Ռեցիդիվի (կրկնակի առաջացման) կանխարգելում հանգուցավոր խպիպի վիրահատությունից հետո խպիպի դեպքում վահանաձև գեղձի նորմալ ֆունկցիայի պայմաններում: Դիֆուզ խպիպ նորմալ ֆունկցիայով: Վահանաձև գեղձի հիպերֆունկցիայի բուժման ժամանակ թիրեոստատիկներով կոմբինացված թերապիայի կազմում նրա նորմալ ֆունկցիայի հասնելուց հետո: Վահանաձև գեղձի չարորակ ուռուցք, հիմնականում վիրահատությունից հետո ուռուցքի ռեցիդիվի ճնշման նպատակով և որպես փոխարինող թերապիա:

հետևելով օգտագործման առաջարկություններին և կլինիկական լաբորատոր ցուցանիշների վերահսկմանը՝ կողմնակի ռեակցիաներ չեն նկատվել։ Դեղամիջոցի չափից մեծ դոզայի դեպքում, հատկապես թերապիայի սկզբում դոզայի արագ բարձրացման դեպքում, նշվել են թիրեոտոքսիկոզին բնորոշ ախտանիշներ՝ тахикардия, սրտխփոցի զգացում, аритмия, стенокардия, գլխացավ, մկանային թուլություն, սպազմեր, մարմնի ջերմաստիճանի բարձրացում, ջերմություն, փսխում, դաշտանային ցիկլի խանգարում, գլխուղեղի կեղծուռուցք, тремор, անհանգստություն, անքնություն, քրտնարտադրության բարձրացում, մարմնի զանգվածի նվազում, диарея։ Կախված ախտանիշների արտահայտվածությունից՝ բժիշկը կարող է առաջարկել դեղամիջոցի օրական դոզայի նվազեցում կամ բուժման ընդմիջում մի քանի օրով։ Կողմնակի ազդեցությունների անհետացումից հետո բուժումը պետք է նշանակվի զգուշությամբ։ Դեղամիջոցի նկատմամբ բարձր զգայունության դեպքում կարող են զարգանալ ալերգիկ ռեակցիաներ մաշկի վրա և շնչառական համակարգի կողմից

Տրիցիկլիկ հակադեպրեսանտների կիրառումը լևոտիրոքսին նատրիումի հետ կարող է հանգեցնել հակադեպրեսանտների գործողության ուժեղացմանը։ Լևոտիրոքսին նատրիումը նվազեցնում է սրտային գլիկոզիդների գործողությունը։ Կոլեստիրամինի և կոլեստիպոլի (իոնափոխանակման խեժեր) միաժամանակյա կիրառման դեպքում նվազում է լևոտիրոքսին նատրիումի պլազմայի կոնցենտրացիան՝ նրա ներծծման արգելակման հետևանքով աղիներում։ Դրա կապակցությամբ լևոտիրոքսին նատրիումը անհրաժեշտ է ընդունել նշված պատրաստուկների ընդունումից 4-5 ժամ առաջ։ Կոլեսևելամը կապում է լևոտիրոքսին նատրիումը և, այդպիսով, նվազեցնում է լևոտիրոքսին նատրիումի աբսորբցիան ստամոքս-աղիքային տրակտից։ Թեև որևէ փոխազդեցություն չի հաստատվել լևոտիրոքսին նատրիումի կիրառման դեպքում առնվազն 4 ժամ առաջ կոլեսևելամի ընդունումից, լևոտիրոքսին նատրիումը պետք է ընդունել առնվազն 4 ժամ առաջ կոլեսևելամի ընդունումից։ Անաբոլիկ ստերոիդների, ասպարագինազի, տամոքսիֆենի հետ միաժամանակյա կիրառման դեպքում հնարավոր է ֆարմակոկինետիկ փոխազդեցություն պլազմայի սպիտակուցների հետ կապման մակարդակում։ Անաբոլիկ ստերոիդների, ասպարագինազի, տամոքսիֆենի հետ միաժամանակյա կիրառման դեպքում հնարավոր է ֆարմակոկինետիկ փոխազդեցություն պլազմայի սպիտակուցների հետ կապման մակարդակում։ Պրոտեազի ինհիբիտորները (օրինակ՝ ռիտոնավիր, ինդինավիր, լոպինավիր) կարող են ազդել լևոտիրոքսին նատրիումի արդյունավետության վրա։ Խորհուրդ է տրվում թիրեոիդ հորմոնների կոնցենտրացիայի մանրակրկիտ մոնիթորինգ։ Թիրեոտրոպ հորմոնը (ՏՏՀ) պետք է վերահսկվի լևոտիրոքսին նատրիում ընդունող հիվանդների մոտ առնվազն առաջին ամսվա ընթացքում ռիտոնավիրով բուժման սկզբից և/կամ դադարեցումից հետո։ Անհրաժեշտության դեպքում պետք է ճշգրտվի լևոտիրոքսին նատրիումի դոզան։ Ֆենիտոինը կարող է ազդել լևոտիրոքսին նատրիումի արդյունավետության վրա՝ լևոտիրոքսին նատրիումի տեղահանման հետևանքով պլազմայի սպիտակուցների հետ կապից, ինչը կարող է հանգեցնել ազատ T4 և T3 կոնցենտրացիայի բարձրացմանը։ Մյուս կողմից՝ ֆենիտոինը բարձրացնում է լևոտիրոքսին նատրիումի նյութափոխանակության ինտենսիվությունը լյարդում։ Խորհուրդ է տրվում թիրեոիդ հորմոնների կոնցենտրացիայի մանրակրկիտ մոնիթորինգ։ Լևոտիրոքսին նատրիումը կարող է նպաստել հիպոգլիկեմիկ պատրաստուկների արդյունավետության նվազեցմանը։ Հետևաբար անհրաժեշտ է արյան մեջ գլյուկոզայի կոնցենտրացիայի հաճախակի մոնիթորինգ վահանաձև գեղձի հորմոնով փոխարինող թերապիայի սկզբից։ Անհրաժեշտության դեպքում պետք է ճշգրտվի հիպոգլիկեմիկ պատրաստուկի դոզան։ Լևոտիրոքսին նատրիումը կարող է ուժեղացնել հակամակարդիչների (կումարինի ածանցյալների) էֆեկտը՝ նրանց տեղահանման հետևանքով պլազմայի սպիտակուցների հետ կապից, ինչը կարող է բարձրացնել արյունահոսության զարգացման ռիսկը, օրինակ՝ գլխուղեղում արյունազեղում կամ ստամոքս-աղիքային արյունահոսություն, հատկապես տարեց հիվանդների մոտ։ Հետևաբար անհրաժեշտ է կոագուլյացիայի պարամետրերի կանոնավոր մոնիթորինգ ինչպես սկզբում, այնպես էլ նշված պատրաստուկներով համակցված թերապիայի ընթացքում։ Անհրաժեշտության դեպքում պետք է ճշգրտվի հակամակարդիչի դոզան։ Սալիցիլատները, դիկումարոլը, ֆուրոսեմիդը բարձր դոզաներով (250 մգ), կլոֆիբրատը և այլ պատրաստուկներ կարող են տեղահանել լևոտիրոքսին նատրիումը պլազմայի սպիտակուցների հետ կապից, ինչը հանգեցնում է ազատ T4 կոնցենտրացիայի բարձրացմանը։ Սևելամերը և լանթանի կարբոնատը կարող են նվազեցնել լևոտիրոքսին նատրիումի ներծծումը։ Տիրոզինկինազի ինհիբիտորները (օրինակ՝ իմատինիբ, սունիտինիբ) կարող են նվազեցնել լևոտիրոքսին նատրիումի արդյունավետությունը։ Հետևաբար նշված պատրաստուկներով միաժամանակյա թերապիայի կուրսի սկզբում կամ վերջում խորհուրդ է տրվում վահանաձև գեղձի ֆունկցիայի փոփոխության մոնիթորինգ հիվանդների մոտ։ Անհրաժեշտության դեպքում ճշգրտվում է լևոտիրոքսին նատրիումի դոզան։ Ալյումին պարունակող դեղամիջոցները (անտացիդներ, սուկրալֆատ) գրականության մեջ նկարագրված են որպես պոտենցիալ նվազեցնող լևոտիրոքսին նատրիումի արդյունավետությունը։ Հետևաբար լևոտիրոքսին նատրիումի ընդունումը խորհուրդ է տրվում իրականացնել առնվազն 2 ժամ առաջ նշված դեղամիջոցների կիրառումից։ Այս հանձնարարականը վերաբերում է նաև երկաթի և կալցիումի աղեր պարունակող դեղամիջոցների կիրառմանը։ Սոմատրոպինը լևոտիրոքսին նատրիումի հետ միաժամանակյա կիրառման դեպքում կարող է արագացնել էպիֆիզար գոտիների փակումը։ Պրոպիլթիոուրացիլը, գլյուկոկորտիկոստերոիդները, բետա-սիմպաթոլիտիկները, յոդ պարունակող կոնտրաստային պատրաստուկները և ամիոդարոնը արգելակում են T4-ի վերածումը T3-ի։ Յոդի բարձր պարունակության պատճառով ամիոդարոնի կիրառումը կարող է ուղեկցվել ինչպես հիպերթիրեոզի, այնպես էլ հիպոթիրեոզի զարգացմամբ։ Հատուկ ուշադրություն պետք է դարձնել հանգուցավոր խպիպին՝ չճանաչված ֆունկցիոնալ ավտոնոմիայի հնարավոր զարգացմամբ։ Սերտրալինը, քլորոքինը/պրոգուանիլը նվազեցնում են լևոտիրոքսին նատրիումի արդյունավետությունը և բարձրացնում են ՏՏՀ կոնցենտրացիան պլազմայում։ Լյարդային ֆերմենտների ինդուկցիային նպաստող դեղամիջոցները (օրինակ՝ բարբիտուրատներ, կարբամազեպին) կարող են նպաստել լևոտիրոքսին նատրիումի լյարդային քլիրենսին։ Էստրոգեն պարունակող հակաբեղմնավորիչներ կիրառող կանանց մոտ կամ հետդաշտանադադարային շրջանում գտնվող կանանց մոտ, որոնք ստանում են փոխարինող հորմոնային թերապիա, կարող է աճել լևոտիրոքսին նատրիումի պահանջարկը։ Սոյա պարունակող մթերքների օգտագործումը կարող է նպաստել լևոտիրոքսին նատրիումի ներծծման նվազեցմանը աղիներում։ Հետևաբար կարող է պահանջվել դոզայի ճշգրտում, հատկապես սոյա պարունակող մթերքների օգտագործման սկզբում կամ դադարեցումից հետո։ Օրլիստատի և լևոտիրոքսին նատրիումի միաժամանակյա կիրառման դեպքում կարող է զարգանալ հիպոթիրեոզ և/կամ տեղի ունենալ հիպոթիրեոզի վերահսկման նվազում։ Դրա պատճառը կարող է լինել յոդի աղերի և/կամ լևոտիրոքսին նատրիումի ներծծման նվազումը։  Լևոտիրոքսին նատրիում ընդունող հիվանդները պետք է խորհրդակցեն բժշկի հետ օրլիստատի կիրառումը սկսելուց առաջ, քանի որ հնարավոր է օրլիստատը և լևոտիրոքսին նատրիումը ընդունել օրվա տարբեր ժամանակներում և ճշգրտել լևոտիրոքսին նատրիումի դոզան։ Հետագայում խորհուրդ է տրվում իրականացնել վահանաձև գեղձի ֆունկցիայի մոնիթորինգ

Օրական դոզան որոշվում է անհատապես կախված ցուցումներից, հիվանդի կլինիկական վիճակից և լաբորատոր հետազոտության տվյալներից: Լևոտիրոքսին նատրիումի օրական դոզան ընդունում են ներսից առավոտյան դատարկ ստամոքսին, առնվազն 30 րոպե սնունդ ընդունելուց առաջ, դեղահաբը լվանալով հեղուկի փոքր քանակությամբ (կես բաժակ ջուր) և չծամելով: Դեղահաբը կարելի է բաժանել երկու հավասար մասերի: Հիպոթիրեոզի փոխարինող թերապիա անցկացնելիս 55 տարեկանից ցածր հիվանդների մոտ սրտանոթային հիվանդությունների բացակայության դեպքում левотироксина натрия կիրառում են օրական դոզայով 1,6-1,8 мкг 1 կգ մարմնի զանգվածի համար; 55 տարեկանից բարձր հիվանդների կամ սրտանոթային հիվանդություններով՝ 0,9 мкг 1 կգ մարմնի զանգվածի համար: Կիրառումը հղիության ընթացքում և կրծքով կերակրման ժամանակահատվածում Հղիություն Հղիության ընթացքում թերապիա левотироксина натрия, նշանակված հիպոթիրեոզի պատճառով, պետք է շարունակվի: Հղիության ընթացքում կարող է պահանջվել դոզայի увеличение левотироксина натрия թիրոքսին-կապող գլոբուլինի պարունակության բարձրացման պատճառով: Տվյալներ չկան տերատոգեն և ֆետոտոքսիկ ազդեցությունների առաջացման մասին левотироксина натрия ընդունման ժամանակ առաջարկվող թերապևտիկ դոզաներով: Ընդունում левотироксина натрия հղիության ընթացքում չափազանց բարձր դոզաներով կարող է բացասաբար ազդել պտղի և հետծննդյան զարգացման վրա: Կիրառումը հղիության ընթացքում левотироксина натрия հակաթիրեոիդային միջոցների հետ համակցությամբ հակացուցված է, քանի որ ընդունում левотироксина натрия կարող է պահանջել հակաթիրեոիդային միջոցների դոզաների увеличение: Քանի որ հակաթիրեոիդային միջոցները, ի տարբերություն левотироксина натрия, կարող են թափանցել պլացենտայի միջով, ապա պտղի մոտ կարող է զարգանալ հիպոթիրեոզ: Թիրեոիդային սուպրեսիայի թեստի անցկացումը հղիության ընթացքում հակացուցված է: Կրծքով կերակրման ժամանակահատված Կրծքով կերակրման ժամանակահատվածում левотироксина натрия պետք է ընդունել խիստ առաջարկվող դոզաներով, բժշկի հսկողության ներքո: Առաջարկվող թերապևտիկ դոզաներով ընդունման ժամանակ կրծքի կաթի հետ արտազատվող թիրեոիդ հորմոնի կոնցենտրացիան լակտացիայի ժամանակ անբավարար է, որպեսզի առաջացնի հիպերթիրեոզ և ճնշի ՏՏՀ սեկրեցիան երեխայի մոտ: Թիրեոիդային սուպրեսիայի թեստի անցկացումը կրծքով կերակրման ընթացքում հակացուցված է: