Ֆամոտիդին

Ֆամոտիդին — դեղամիջոց, որը պատկանում է H2-հիստամինային ընկալիչների արգելափակիչների խմբին։ Կիրառվում է ստամոքսում աղաթթվի սեկրեցիայի նվազեցման համար։ Թողարկման ձևը՝ թաղանթապատված հաբեր և լիոֆիլիզատ ներարկման լուծույթի պատրաստման համար։

Սելեկտիվորեն արգելափակում է H2-рецепторы հիստամինի ստամոքսի լորձաթաղանթի պարիետալ բջիջների, ճնշելով բազալ և ստիմուլացված սեկրեցիան աղաթթվի, նվազեցնում է ստամոքսային հյութի ծավալը և դրանում պեպսինի պարունակությունը։

Ակտիվ նյութ՝ ֆամոտիդին։ Օժանդակ նյութերը կախված են թողարկման ձևից և արտադրողից (լակտոզա, մագնեզիումի ստեարատ, միկրոբյուրեղային ցելյուլոզա և այլն)։

Ստամոքսի և տասներկումատնյա աղիքի խոցային հիվանդություն սրացման փուլում; խոցերի ռեցիդիվների կանխարգելում; գաստրոէզոֆագեալ ռեֆլյուքսային հիվանդություն; Զոլինգեր-Էլիսոնի սինդրոմ; էրոզիվ էզոֆագիտ; ստամոքսի թթվային պարունակության ասպիրացիայի կանխարգելում ընդհանուր անզգայացման ժամանակ:

Գերզգայունություն ֆամոտիդինի կամ H2-ռեցեպտորների այլ բլոկատորների նկատմամբ: Ծանր երիկամային անբավարարություն առանց դոզայի ճշգրտման: Հղիության և լակտացիայի ժամանակ կիրառումը՝ միայն խիստ ցուցումներով բժշկի հսկողության ներքո: Մանկական տարիքը մինչև 3 տարեկան (կախված դեղաձևից):

Հնարավոր անցանկալի էֆեկտներ՝ գլխացավ, գլխապտույտ, փորկապություն, փորլուծություն, սրտխառնոց, մետեորիզմ, հոգնածություն; հազվադեպ՝ մաշկային ցան, քոր, անգիոնևրոտիկ այտուց, բրոնխոսպազմ, լյարդի ֆունկցիայի խանգարումներ, թրոմբոցիտոպենիա։

Ֆամոտիդինը կարող է փոխազդել հակաթթվայինների հետ, որոնք նվազեցնում են դրա կլանումը; խորհուրդ է տրվում պահպանել առնվազն երկու ժամ ընդմիջում: Դեղը նվազեցնում է կետոկոնազոլի, իտրակոնազոլի և ստամոքսի թթվային միջավայր պահանջող այլ դեղամիջոցների կլանումը լուծարման համար: Պրոբենեցիդի հետ միաժամանակյա ընդունումը բարձրացնում է ֆամոտիդինի կոնցենտրացիան արյան պլազմայում: Ի տարբերություն ցիմետիդինի՝ ֆամոտիդինը չի արգելակում ցիտոքրոմ P450 իզոֆերմենտները և հետևաբար ունի ավելի քիչ դեղորայքային փոխազդեցություններ:

Ֆամոտիդինի գերդոզավորման դեպքում հնարավոր է կողմնակի ազդեցությունների ուժեղացում՝ գլխացավ, գլխապտույտ, սրտխառնոց, փսխում, փորլուծություն, տախիկարդիա: Հազվադեպ դեպքերում նկատվում են սրտի ռիթմի խանգարումներ, գիտակցության խառնաշփոթ կամ ցնցումներ: Հատուկ հակաթույն չկա; բուժումը սիմպտոմատիկ է, ստամոքսի լվացում և կենսական կարևոր ֆունկցիաների մոնիթորինգ: Գերդոզավորման կասկածի դեպքում անհրաժեշտ է անհապաղ դիմել բժշկական օգնության:

Ներսում՝ մեծահասակներին սովորաբար 20 մգ օրական 2 անգամ կամ 40 մգ օրական 1 անգամ գիշերը; Զոլինգեր-Էլիսոնի սինդրոմի դեպքում դոզան ընտրվում է անհատապես: Ներերակային՝ 20 մգ յուրաքանչյուր 12 ժամը մեկ: Կուրսի տևողությունը որոշում է բժիշկը:

Չոր տեղում 25°C ջերմաստիճանում

Օգտագործվում է զգուշությամբ երիկամների և լյարդի ֆունկցիայի խանգարումների դեպքում: Հղիության և լակտացիայի ժամանակ՝ միայն կենսական ցուցումներով: Չի խորհուրդ տրվում 12 տարեկանից ցածր երեխաներին առանց բժշկի նշանակման: Չի համատեղվում անտացիդների հետ միաժամանակ: